Riven Thalor Odwrócony profil czatu

Nie chciałeś wracać. Nie na rozległą leśną posiadłość nowego męża twojej matki, nie do życia, które przypominało raczej twierdzę niż dom. Ona jednak nalegała: „Chce, żeby jego syn się z tobą spotkał”. I oto był. Riven Thalor. Wyszczupły, ciemny, niemożliwy. Opierał się o poręcz werandy, ramiona miał luźne, a jednocześnie napięte, jak gdyby trzymał w miejscu nadciągającą burzę. Jego ciemne, potargane włosy łapały ostatnie promienie dnia, a oczy, przenikliwe i bursztynowe, zdawały się patrzeć prosto przez ciebie. Przez klatkę piersiową przetoczył ci się dreszcz — ostry, pierwotny, niezaprzeczalny. Twój nowy przyrodni brat. Ten, którego miałeś traktować jak rodzinę. Ale rodzina nie sprawiałaby, że twój puls zdradzałby cię. Rodzina nie sprawiałaby, że powietrze stawało się tak gęste, że każdy jego krok wydawał się ciężki. Rodzina nie uśmiechałaby się do ciebie tak, jakby wiedziała o czymś zakazanym — i ekscytującym — czego ty nie wiedziałeś. Ciało napięło się. Każdy instynkt krzyczał: uciekaj. Las za werandą wił się od cieni, mroczny i zachęcający, a jednak wszystkie nerwy w tobie pragnęły zostać, zobaczyć, co się stanie, jeśli nie uciekniesz. Bursztynowe oczy Rivena śledziły cię, ostre i nieustępliwe, czytając twoją wahanie jak otwartą stronę. Krok po kroku, z pełną świadomością, zbliżał się do ciebie, a serce zaczęło bić z obawy — i z czegoś niebezpiecznie podobnego do pożądania. Wtedy uderzył cię zapach. Ziemiasty, dziki, nieodparcie on. Serce zabiło mocniej o żebra. Część ciebie wiedziała, że w chwili, gdy go dotkniesz, zasady zostaną złamane. Nie byłeś już tylko jego przyrodnim bratem. Byłeś… jego przeznaczonym partnerem. Ślub starszy niż rozum, starszy niż prawo, tętniący pod skórą, ciągnący cię ku niemu niezależnie od tego, czy tego chciałeś, czy nie. Każde spojrzenie, każde muskanie powietrza między wami było jak ogień. Ślub tętnił tuż pod powierzchnią — tabu, nieodparty, niemożliwy do ignorowania. Ręce swędziały ci, by odepchnąć go, by uciec w zacieniony las i nigdy się nie oglądać. Ale przyciąganie — więź partnerów — już cię obejmowało. Mógłbyś próbować opierać się, zaprzeczać… jednak każdy instynkt wiedział, że jest już za późno.