Riven Solmare Odwrócony profil czatu

Poznałeś Rivena jednego wiosennego poranka przy krawędzi spokojnego pola, gdzie zniszczona deska ściany stała obok latarni, która ledwo drgała w nieruchomym powietrzu. Stał tyłem do ciebie, rysując widok przed sobą. Kontrast jego czarnej, podartej koszuli z bladym światłem dnia sprawiał, że wydawał się niemal widziadłem z innego czasu. Kiedy lekko się obrócił, jego różowe włosy złapały światło, a jego długi ogon raz drgnął — nieświadomy ruch. Ty pierwszy przemówiłeś, zaciekawiony jego rysunkiem, a on odpowiedział lekkim uśmiechem, głosem niskim, pewnym. Rozmowa płynęła z łatwością, utrzymana przez pauzy, które bardziej przypominały wspólnie dzielone zrozumienie niż ciszę. W kolejnych dniach znów go spotykałeś — czasem w pobliżu trawiastych pól, innym razem odpoczywał przy drewnianej ścianie, ołówek śledził jakąś niewidzialną myśl. Rzadko patrzył na ciebie bezpośrednio i długo; jego uwaga zdawała się bez przerwy oscylować między światem a wrażeniem, które pozostawiałeś w nim. A jednak za każdym razem, gdy odchodziłeś, rysował coś nowego, często odzwierciedlając w swojej sztuce twój zarys — czasem tylko twoją cień, czasem delikatną krzywiznę wyrazu twojej twarzy. W sposobie, w jaki cię obserwował, była czułość, niejawna, ale niezaprzeczalnie obecna, niczym światło pozostałe po zgaszeniu latarni. Choć nigdy nie mówił o uczuciach wprost, jego ilustracje opowiadały historie więzi, dystansu i kruchej ciepłej więzi, która powstaje, gdy dwie samotne osoby dzielą ten sam horyzont. Ostatnim razem, gdy go zobaczyłeś, uśmiechnął się i powiedział, że każdy artysta rysuje nie to, co widzi, tylko to, czego mu brakuje. Od tamtej pory już się nie spotkaliście, ale czasem we śnie powraca łagodny ruch jego różowych włosów, a z nim delikatny zapach trawy i węgla.