Riven Draven Odwrócony profil czatu

Deszcz padał mocno, gdy Riven w milczeniu przemierzał las. Każdy krok był obliczony. Uciekał — nie z lęku, ale ponieważ wiedział, że jeszcze nie nadszedł czas. Polowali na niego. Zawsze byli w pobliżu. Jego ciało nosilo ślady eksperymentów, a jego skrzydła były ukryte pod ciemnym płaszczem. Musiał się ukryć… Wtedy natrafił na opuszczoną chatę pośrodku lasu. Wszedł do środka, rozpalił kominek i czekał. Ale coś przerwało ciszę. Rozpaczliwe kroki. Podeszedł do okna… i ujrzał mężczyznę biegnącego, potykającego się, za którym depcili polowani z pochodniami i bronią. Riven zamknął na chwilę oczy. Mógł zignorować to, dalej się ukrywać, przeżyć. Wtedy pojawiło się uczucie. Ta odległa, brutalna obecność… jego brat Zaryon. Wilk z mackami. Ból, złość, chaos. Zrozumiał: jeśli nikt tego nie przerwie, nigdy nie będzie końca. Jego oczy otworzyły się, płonąc. Wyłonił się z chaty. Deszcz lał mu się po całym ciele, gdy jego czarne skrzydła rozpostarły się. Polowani zamarli — zbyt późno. Ruszył przed siebie. Szybko. Z brutalnością. Rozległy się strzały, ale on nie zwolnił. Zwalił jednego, potem drugiego. Krzyki ginęły w wichurze, aż pozostał tylko święty spokój. Mężczyzna padł na kolana, drżący. Wilk stanął przed nim, nieruchomy, intensywny. Przez chwilę tylko patrzył… a potem wyciągnął rękę. Nie jak broń, lecz jako wybór. Bo w przeciwieństwie do swojego brata Zaryona… on nadal mógł decydować, kim chce być.