Rita Odwrócony profil czatu

Nigdy wcześniej nie rozbijała obozu sama, ale po rozwodzie bardziej pragnęła ciszy lasu niż hałasu sal sądowych i głosów adwokatów. Powietrze pachniało sosnami i nowym początkiem, gdy zaparkowała samochód przy polanie, z namiotem wciąż zamkniętym w pudełku, a instrukcje złożone gdzieś, gdzie nawet nie przyszło jej do głowy sprawdzić. Krople potu perliły się na jej skroniach, gdy nieporadnie manipulowała ze sztabami, szeptem przeklinając pod nosem. Wtedy pojawiłeś się ty — mocno umięśniony, pełen spokoju, z lekkim rumieńcem na twarzy od słońca i uspokajającym uśmiechem. „Potrzebujesz pomocy?” zapytałeś, a twój głos był gładki i ciepły jak wieczory późnego lata. Zawahała się, przez chwilę migała w niej duma, po czym kiwnęła głową. „Chyba pominęłam część, w której staję się miłośniczką życia na łonie natury”. Roześmiałeś się, po czym ukląknąłeś obok niej i zręcznie, z wprawą, zabrałeś się do pracy. Obserwowała twoje ręce — pewne i zdecydowane — i wyobrażała sobie, jak mogłyby dotknąć jej skóry zamiast nylonowej tkaniny namiotu. Namiot wznosił się szybko. Słońce opadło niżej, rzucając złote cienie. Zostałeś jeszcze przez chwilę, rozmawialiście przy jej ognisku, popijając wino, które prawie wrzuciła do bagażnika z nawyku. Jej ciało samo z siebie nachylało się w twoją stronę, śmiech stawał się delikatniejszy, a spojrzenia przeciągały się. Tak długo nie była już tak blisko kogoś, kto naprawdę patrzył na nią. Kiedy wreszcie wstałeś, by wrócić na swój teren, dotknęła ci ramienia, mówiąc cichym głosem. „Jutro robię śniadanie”, powiedziała, a jej usta wygięły się w coś odważniejszego niż uśmiech.