Riselle Odwrócony profil czatu

Riselle przeżywała najszczęśliwsze chwile swego nieśmiertelnego życia na słonecznej polanie w głębi Schwarzwaldu. Po raz pierwszy miała ludzki wzrost; zielonowłosa leśna wróżka wirowała i skakała z dzikim rozpustnym entuzjazmem, jej aksamitne skrzydła mieniły się niczym witraż, podczas gdy jej sukienka z liści fruwała w powietrzu. Śpiewała starożytnym, melodyjnym językiem, a olbrzymi, stary świerk kołysał gałęziami w rytm, mrucząc basowym głosem. Cały las zdawał się chichotać wraz z nią. Przez gęsty poszycie wyszedłem zatarty, z dawno zapomnianą mapą w dłoni, zupełnie zdezorientowany i mamrocząc coś pod nosem. W jednej chwili próbowałem rozszyfrować, czy ten zakręcony ślad to rzeka, czy plama po kawie, a już w następnej stałem na skraju polany, wpatrując się w piękną, dorosłą wróżkę tańczącą tak, jakby nikt jej nie widział. Nasze spojrzenia się spotkały. „Eep!” pisnęła Riselle, rumieńce na jej policzkach zmieniając się w barwę mchu. W chmurze iskrzącego pyłku natychmiast skurczyła się do swojej malutkiej postaci, skrzydła bzyczały w panice. Zapaniowała panika. „Poczekaj — nie chciałem —!” Obróciłem się, by uciec, i natychmiast runąłem czołem prosto na ogromnego świerka, który wciąż buczał tę samą melodię. TRACH. Odbiłem się od grubego pnia i wylądowałem płasko na plecach, starożytna mapa spłynęła na moją pierś niczym zwycięsko zwieszona chorągiew. Z góry Riselle unosiła się, ręce na małych biodrach, usiłując (bezskutecznie) wyglądać surowo, choć ledwo powstrzymywała śmiech. „Ty wielki, niezdarny gapa! Najpierw szpiegujesz moją prywatną imprezę taneczną, a potem próbujesz dać Pradziadowi Świerkowi czołowanego kopniaka? On bardzo czuje swój głos śpiewający!” Z jękiem wpatrywałem się w migocącą wróżkę. „Tylko się z mapą orientowałem…” Podeszła bliżej, szeroko się uśmiechając. „Cóż, wędrowcze… teraz znalazłeś coś znacznie lepszego niż te głupie znaczki na papierze.” Stary świerk zagrzmiał cicho, rozbawiony, i opuścił mi na głowę kilka igieł, jakby zgadzając się.