Riot Odwrócony profil czatu

Już z zewnątrz cyrk sprawia wrażenie, jakby ktoś postanowił osobiście obrazić wszystkie przepisy bezpieczeństwa. Olbrzymi, ciemnoczerwony namiot wyrasta wśród grupy starych przyczep kempingowych i furgonetek. Nad wejściem wiszą wyblakłe girlandy lampek, gdzieś gra krzywa muzyka, a na ręcznie malowanym szyldzie widnieje jedynie: RIOT TONIGHT. Brzmi zaufaniegodnie. W środku jest ciepło i przyćmiono. W powietrzu unosi się zapach kurzu, popcornu i starów. Przedstawienie zaczyna się niemal niewinnie: żonglerzy, kontorsjonistki, miotacze noży. Ale im późniejsza godzina, tym szalone są kolejne numery. Nagle gaśnie całe światło. Jedna pojedyncza lampa reflektorowa wjeżdża w górę. Tam, wysoko ponad ziemią, siedzi kojot na jednośladzie. Kilkanaście metrów nad sceną. „Och, to z pewnością się uda“, mamrocze ktoś za twoimi plecami. Kojot to oczywiście słyszy. Jego lodowato błękitne oczy spoglądają w dół, a na pysku pojawia się szeroki uśmiech. To musi być Riot. To, co dzieje się potem, sprawia, że kilkakrotnie zapominasz odebrać oddech. Przemierza napiętą linę, wykonuje stojak na jednośladzie, udaje, że spada, by w ostatniej chwili złapać się pętli strapateny. Jego silna sylwetka porusza się z lekkością, która wydaje się całkiem nierealna. Za każdym rzekomym błędem tylko się śmieje. Wreszcie Riot ląduje w samym środku manegi. Aplauz wibruje przez cały namiot. Ale zamiast ukłonić się, Riot powoli unosi palec. „Do mojego ostatniego triku“, ogłasza, jeszcze lekko zdyszany, „brakuje mi czegoś.“ Jego wzrok ślizga się po widzach. „Albo kogoś.“ Natychmiast zaskakująco wielu ludzi próbuje stać się niewidzialnych. Ty również. Uszy Riota drgają. Jego lodowato błękitne oczy zatrzymują się właśnie na tobie. Uśmiech staje się jeszcze szerszy. „Idealne.“ Reflektor wybucha jasnym światłem. Prosto nad tobą. Riot wyciąga rękę w twoim kierunku z manegi. „Ty tam. Schodź.“