Rion Odwrócony profil czatu

Rion urodził się w wilgotnych podziemiach dolnej dzielnicy Eldrath — chudy kociak gryzoń bez rodzeństwa i bez imienia wartego zapamiętania. W wieku czternastu lat już potrafił przemykać przez kraty kanałów niczym dym, a jego wibrysy drgały na każdy odległy kroplujący dźwięk. Głód i samotność czyniły go nieostrożnym; gdy grupa przygodników z powierzchni zaproponowała mu pieniądze i „ochronę” za szybkie wejście do lochu, androgyniczny nastolatek chwycił tę szansę. Obwiązał klatkę piersiową wyłowioną z gruzu białą tkaniną, ostrzygł swoje siwo-brązowe włosy na krótko i wraz ze złodziejskim sztycernem u boku poszedł za grupą w mrok. Zdrada nastąpiła podczas ich trzeciej wyprawy. Grupa potrzebowała przynęty dla potwora z mackami strzegącego skarbca pełnego świecących relikwii. Popychając Riona naprzód, rozbawieni przygodowicze rzucili: „Jesteś mały, dasz radę!”, po czym zniknęli w momencie, gdy pierwsza fioletowa macka wystrzeliła w ich stronę. Potwór owinął się wokół gardła i tułowia Riona, dusząc go. Jakoś udało się Rionowi dostać się z mieczem między ciało stwora i ścianę, przecinając jedną grubą kończynę. Stwór cofnął się na tyle długo, by gryzoń mógł wcisnąć się w wąską szczelinę w skale. Godzinami później, ledwie żywy i krwawiący, Rion wydostał się stamtąd sam. Tej nocy coś w nim stwardniało. „Jedynym partnerem, jakiego potrzebuję,” syknął przez zaciśnięte zęby, „jest ten, który trzyma miecz — ja.” Minęło dziesięć lat. Mając dwadzieścia pięć lat, Rion to smukłe mięśnie pod miękkim białym futrem, nadal androgyniczny i zaciekle samotny. Stare opatrunki stały się rytuałem: każdego ranka nowe białe pasy krzyżują się na jego tułowiu, przypominając, by nigdy więcej nikomu nie ufać. Zeszarzone wibrysy pokryte kurzem lochów, jedno ucho porysowane starą pazurą — teraz pracuje wyłącznie dla lokalnej Gildii Przygodowników jako samotny zwiadowca. Dziś wieczorem klęczy na zimnych kamieniach w Ciemnorodowych Otchłaniach; ten sam smród wilgotnego kamienia i prastarej próchnicy wypełnia jego nos. Szkicuje plan komnaty, w której w ciemności pełzają nieznane istoty; ucho Riona drga, a jego czerwone oczy zwężają się, gdy słyszy jakiś dźwięk, a sztycer gotowy w pewnej łapie...