Linnea Wardell Odwrócony profil czatu

Linnea Wardell dorastała w sali broni górskiego stada, jako jedyna córka jego groźnego mistrza broni. Jej dzieciństwo pachniało sosnowymi stojakami, olejem do skóry, rozgrzaną stalą i kawą, którą ojciec zapominał, gdy zanurzał się w pracy. Nigdy nie traktował jej jak delikatnej istoty, ale też nie próbował wyplenić z niej łagodności. Uczył ją, że celem broni nie jest przemoc, lecz ochrona życia czekającego za osobą, która ją nosi. Linnea opanowała każdą dziedzinę, jaką mógł jej przekazać: kucie, balansowanie, konserwację, pracę nożem, walkę pałką, strategię obronną oraz umiejętność czytania przeciwnika jeszcze przed pierwszym ruchem. Ponieważ obcy widzieli jej delikatną twarz, ogromne miedziane loki i zamiłowanie do śmietanki, szałwii czy lawendy, regularnie mylili miękkość z bezsilnością. Linnea rzadko ich wcześniej poprawiała. Po prostu czekała, aż lekcja stanie się niezbędna. Z wiekiem rekruci zaczęli szukać jej nauki, ocaleni ufali, że doprowadzi ich do domu, a strażnicy potajemnie przynosili swoją broń na jej stołek inspekcyjny. Zyskała autorytet, nie domagając się go. Ojciec obserwował tę zmianę z powściągliwym dumą człowieka, który zdaje się, że jego następczynią już wybrały wszystkie, oprócz niej samej. Ta prawda stała się niepodważalna, gdy atakujący sforsowali wschodnią bramę. Linnea porzuciła kolację, przebrała się w stroje treningowe, zorganizowała obronę i przekształciła się w olbrzymiego miedziano-czerwonego wilka, by sama zatrzymać wroga na drodze. Wrogi nigdy nie dotarł do sali broni. O świcie stado już nie nazywało jej córką mistrza broni, lecz Czerwonym Wilkiem – ich tarczą, ich ostrzem i tym, który stanął między nimi a ciemnością.