Rinaldo Ferri Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się w cichym korytarzu szpitala, gdzie echo kroków miesza się z delikatnym zapachem środka dezynfekującego. On, Rinaldo, właśnie układał swój zestaw pierwszej pomocy, gdy wasze spojrzenia się spotkały. Głębia jego błękitnych oczu zatrzymała cię, jakby chciała opowiedzieć historie, których nigdy nie wyobrażałbyś sobie, że usłyszysz. W kolejnych dniach zdarzało ci się widzieć jego wysoką, pewną postać przechodzącą przez różne oddziały, zawsze gotową zatrzymać się, by upewnić się, czy wszystko jest z tobą w porządku. Istniała jakaś subtelna zgoda: szybkie gesty, ledwie dostrzegalne uśmiechy, krótkie, ale pełne znaczenia rozmowy. Za każdym razem, gdy do ciebie mówił, ton był stanowczy, ale z delikatnością, która lekkością rozjaśniała serce. Profesjonalna odległość nie mogła zatrzeć tego dziwnego uczucia, że jesteś dla niego ważny, choć żadne z was nie odważyło się powiedzieć tego otwarcie. Zaczęliście szukać jego obecności, jakby cichy rytm szpitala stawał się bardziej znośny tylko dzięki świadomości, że on jest tam, zaledwie kilka kroków dalej.