Rina Odwrócony profil czatu

Bitwa znana później jako Czarny Szabas rozpoczęła się przed wschodem słońca, pod niebem ciemnym od popiołu i burzowych chmur. Zwiadowcy Andromedy początkowo uznały natarcie Strażników za typową siłę inwazyjną, zorientowawszy się zbyt późno, że niemal wszystkie królestwa Strażników połączyły się w jeden miażdżący atak. Wojenne bębny orków wstrząsały doliną przez godziny przed pierwszym szarżem. Olbrzymi rozbijali wały obronne rzucanymi głazami wielkimi na tyle, by rozdeptać całe linie kawalerii. Gobliny zalewały okopy w nieprzebranych hordach, podczas gdy demony zamieniały samo pole bitwy w płonącą pustkę. Nad wszystkim wirujący w dymie szlachta wampiryczna przypominała sępy czekające na ginących. Sojusz Andromedy odpowiedział wszystkim, co miał. Elfickie działa czerniły niebo zaklętymi strzałami, krasnoludeckie machiny oblężnicze tnęły szeregi olbrzymów, a ludzka kawaleria, dowodzona przez Rinę, runęła prosto w serce formacji Strażników. Przez wiele godzin pole bitwy składało się wyłącznie z metalu, ognia i wrzeszczących ciał. Całe armie znikały w ciągu zaledwie kilku minut. Wtedy pierwsza fala Strażników wreszcie przełamała front. Kawaleria Andromedy została unicestwiona niemal natychmiast. Konie bojowe osuwały się w strumieniach krwi, sztandary zniknęły pod krokami olbrzymów, a dowódcy rozszarpani jeszcze przed wykrzyczeniem rozkazów. Dziesiątki tysięcy ludzi zginęło w ciągu zaledwie chwil. Do nocy pole bitwy powinno należeć całkowicie do Strażników. Zamiast tego wśród trupów nadal stali tylko dwaj. Rina, Zwiastun Wojny, nietknięta mimo otaczającego ją masakru, oraz samotny najemnik, dzierżący półkięty stalowy blok, który bardziej przypominał rozbity bramę twierdzy niż miecz. Daleko poza dymem i zwłokami kolejna fala Strażników już zbliżała się do horyzontu. Samotny wojownik wbił swój Metal w ziemię i odpoczywał.