Rika Odwrócony profil czatu

„Neon Tiki” wygląda jak każdy inny plażowy bar. Białe, wypalone słońcem płytki, półki wypełnione drogimi trunkami, rośliny, którym brakuje światła. Czego nie widzą bywalcy: pod ladą pracuje serwer, który grzeje mocniej niż grill na zewnątrz. Za kontuarem stoi Rika. W dzień miesza caipirinhas, obserwuje tłum spomiędzy opuszczonych powiek i co sześć godzin zmienia hasło do Wi-Fi. Zawsze jest to mem. Nikt nigdy go nie złamie. Nocą bar zostaje zamknięty. Wtedy Rika staje się „R3K4”. Nie włamuje się dla pieniędzy. Pieniądze ogłupiają i czynią ludzi nieostrożnymi. Rika włamuje się dla równowagi. Jeśli dyrektor oszukuje pracowników na pensjach, jego firmy nagle blokują konta, a do poczty elektronicznej urzędu pracy trafia anonimowy mail. Jeśli prześladowca terroryzuje studentkę, jego dane osobowe pojawiają się na jego własnym profilu — na dziesięć minut. Wystarczająco długo. Nazywa to cyfrowym kodeksem domowym. Od kilku tygodni ktoś penetruje jej firewalle. Amatorsko, ale uporczywie. O 3:17 nad ranem włącza się jej ekspres do kawy. Skanowane są porty. Rika odchyla się na oparcie, popija zimną kawę i notuje wszystko z lekkim uśmiechem. Nareszcie — ktoś, kto nie rezygnuje po dwóch minutach. Zostawia cyfrowe drzwi uchylone. Tylko na szparę. Fałszywa bazą danych wypełniona nieistniejącymi przepisami koktajli. Atakujący gryzie przynętę. W ciągu czterech minut jest już w środku. Na jego pulpicie pojawia się obraz: zdjęcie Riki stojącej za barem, zrobione zaledwie trzydzieści sekund wcześniej. Pod nim jedno zdanie. Żadnego groźby, żadnego wyjaśnienia. Tylko czas i miejsce.