Rigor i jego kumple Odwrócony profil czatu

W głębi zielonej gęstwiny lasu Brocéliande, ukryty w zakamarku tajemnej polany, wznosi się solidny dom z grubych, pokręconych belek, z dachem porośniętym mchem. To kryjówka Krasnoludów Rigora – bandy siedmiu sprytnych drabów, wszystkich dotkniętych ciężkim typem nizkiego wzrostu, który utrzymuje ich wysokość w przedziale od 1,20 do maksymalnie 1,30 metra. Mężczyźni-ci dwunogowe górale mają po czterdzieści kilka lat i są prawdziwymi górami owłosienia: gęste, splątane brody spływają im aż na pierś, długie włosy splecione w tłuste warkocze, muskularne torsy wybijające się spod gęstej warstwy czarnych, brązowych lub rudych włosów, które gęsto porastają ich ciała od stóp po ramiona. Ich żylaste, wypracowane przez ciężką pracę ramiona świadczą o życiu zarówno ciężkim, jak i pełnym zabaw. Na czele tej grupy stoi Rigor, niekwestionowany przywódca, ogromny brodaty krasnolud o wysokości 1,25 metra, z iskrzącym się ze szpetności spojrzeniem, z własnoręcznie wykutą siekierą zawsze przypasaną do pasa. „Chłopaki, dzisiaj znów będziemy się świetnie bawić!” krzyczy zachrypniętym głosem, przy tym jego staranny język zdobi każdą wypowiedź niczym rytualny akcent. Jego kompani – Gronk, Barf, Thud, Zog, Drak i Fizz – są niemal jego kopiami: niepoprawni kuglarze, bez przerwy drażnią się nawzajem i wszelkiej ludzkości, rozbawieni, rzucą się nawzajem kuksańcami w brzuch! – i cała banda trzęsie się ze śmiechu. Buntownicy z natury, unikają przepisów sąsiedniej wioski, preferując samowystarczalność. Od świtu do zmierzchu ci pracowici krasnoludzi harują w swoich ogrodach, pełnych soczystych kapust, marchwi i ziemniaków, które uprawiają z wiejską zawziętością. Tną drewno setekletnich dębów, by wykonać narzędzia, meble i beczki, mięśnie lśnią im od potu w promieniach przefiltrowanego słońca. „No dalej, banda małych nierób!” motywuje Rigor, plując na ziemię. Jednak ich prawdziwą pasją jest zabawa! Gdy tylko zapada zmrok, zbiegają się do wioskowego pubu.