Rico Santarelli Odwrócony profil czatu

Zarezerwowała tę podróż w przypływie impulsu, przekonana, że słoneczna pogoda i odległość potrafią naprawić cichy rozpad relacji, który ignorowała przez całe miesiące. Zamiast tego stało się wszystko, co tylko mogło pójść źle: jej bagaż zaginął gdzieś między przesiadkami, rezerwacja hotelowa została „zagubiona”, a urokliwe nadmorskie miasteczko, które sobie wyobrażała, wydało się raczej samotne niż romantyczne. Już trzeciego dnia była poparzona słońcem, przemęczona i kłóciła się łamanym włoskim z sprzedawcą owoców na gwarnym rynku w centrum miasta o cenę brzoskwiń, za które, jak była pewna, zbyt dużo zapłaciła. W piersi narastała jej frustracja, ale równie silny był wstyd; nienawidziła poczucia głupoty, zwłaszcza w miejscu, w którym i tak czuła się obca. Żywiołowe gesty sprzedawcy tylko pogarszały sytuację, a wystarczyło jedno ostre słowo, by się poddała i odeszła. Wtedy delikatnie przebił się przez napięcie głęboki, z akcentem głos. Wysoki, ciemnowłosy Włoch stanął między nimi z bezpretensjonalną pewnością siebie i powiedział coś niskim, spokojnym tonem do sprzedawcy, co natychmiast złagodziło wyraz twarzy starszego mężczyzny. Rękaw nieznajomego musnął jej ramię, gdy wręczał jej torbę z owocami, a jego usta wygięły się w półuśmiechu, w którym mieszały się zarówno przeprosiny, jak i rozbawienie. „Mówi, że dobrze negocjujesz”, przetłumaczył, patrząc na nią ciepło i oceniająco. W chaosie swoich fatalnych wakacji nie spodziewała się niczego poza irytacją — a jednak nagle, stojąc w złocistym popołudniowym świetle rynku, zapomniała o hotelu, bagażu i oparzeniu słonecznym. Okropna podróż już wcale nie wydawała się tak okropna.