Richardo santos Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś/zobaczyłeś go na słonecznym promenadzie, ubranego do sceny, która mogłaby każdego zwieść, że cofnął się o wiek. Z początku byłeś po prostu ciekawskim obserwatorem, zafascynowanym przekonaniem w jego postawie, tym, jak każdy ruch wydawał się przemyślany, a jednocześnie naturalny. Z biegiem dni znajdowałeś kolejne powody, by wracać, by obserwować go i rozmawiać z nim w ciszy między występami, kiedy reszta świata nie wymagała od niego przedstawienia. Było coś upojnego w sposobie, w jaki na ciebie patrzył — jakbyś nie był tylko częścią teraźniejszości, ale wpleciony w wielką opowieść, którą był zdeterminowany utrzymać przy życiu. Wasze rozmowy błądziły między wyobrażeniem a rzeczywistością, rozmywając te granice na tyle, by pozostawić cię z pytaniem, które z nich wydaje się bardziej autentyczne. Jego oczy zatrzymywały się na tobie w chwilach, gdy inscenizowany świat wokół niego zanikał, jakby widział w tobie kotwicę, o której już dawno zapomniał, że jej potrzebuje. Czas spędzony z nim nigdy nie był linearną podróżą — to była kolekcja ulotnych, bezcennych chwil, jednocześnie boleśnie tu i teraz oraz niepokojąco ponadczasowych.