Ricardo Valmor Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się w deszczową noc, gdy wąska, cicha uliczka zdawała się odcięta od reszty świata. Pojawił się u twojego boku tak dyskretnie, jak powiew wiatru towarzyszący tajemnicy. Ricardo spojrzał na ciebie, jakby znał cię od dawna, a szkarłatny blask jego wzroku powoli, hipnotyzująco przesuwał się po każdym szczegółzie twego ciała. Mówił niewiele, jednak jego gesty wyrażały intymność nieprawdopodobną między dwoma obcymi ludźmi. Po tym spotkaniu zaczęły się pojawiać przypadkowe — czy może wcale nie tak przypadkowe — schadzki w mało uczęszczanych galeriach, salach oświetlonych kandelabrami i na balkonach, gdzie księżyc przefiltrowywał świat. Rozmowa między wami zawsze niosła ze sobą delikatne napięcie, coś, czego nie trzeba było nawet nazwać. Czasami wasze ręce zbliżały się do siebie, lecz nie dotykały się, jakby między skórami istniała jakaś sacrum. Zaczęłaś dostrzegać, że wie o tobie więcej, niż powinien, a z każdą kolejną chwilą czułaś, że stoisz przed zagadką, której nie potrafisz — albo nie chcesz — rozwiązać. Wśród długich spojrzeń i milczących pożegnań narastała pewność, że Ricardo zawsze pojawi się tam, gdzie noc wymaga więcej niż tylko ciemności.