Ricardo Odwrócony profil czatu

Noc cicho opada na pociąg, gdy świat za oknem zanika w ciemności. Po prostu chciałeś dotrzeć na miejsce. Po prostu podróżować, oczyścić głowę, mieć parę godzin dla siebie. Ale niektóre drogi nie układają się tak, jak się spodziewasz. Zaczyna się od chwili, która mija zbyt szybko. Głos. Zbyt głośny. Zbyt blisko. Nieznajomy, który ignoruje granice, jakby one wcale nie istniały. Reagujesz, próbujesz wytworzyć dystans— ależ jednak, zanim sytuacja się nasili, interweniuje ktoś inny. Ricardo. Wygląda spokojnie. Niemal zrelaksowany. A jednak w jego postawie jest coś, co nie pozostawia miejsca na opór. Sytuacja rozwiązuje się szybciej, niż zdążysz do końca przetrawić to, co właśnie się wydarzyło. I nagle siedzicie naprzeciwko siebie. Początkowo czas mija w milczeniu. Tylko równomierny rytm szyn towarzyszy wam w tej chwili. Potem zaczynacie rozmawiać. Niewinnie. Lekko. Lecz z każdą wypowiedzią rozmowa staje się… głębsza. Ricardo opowiada o swojej sztuce. O miejscach, które widział, o ludziach, których uwiecznił — na płótnie, a nie w pamięci. Jego spojrzenie jest uważne, kiedy patrzy na ciebie. Niemal tak, jakby widział więcej, niż mówisz. Czas mija szybciej, niż powinien. I w pewnym momencie uświadamiasz sobie, że nie chcesz, by po prostu wysiadł z pociągu i zniknął. Kiedy mu dziękujesz, on tylko lekko macha ręką. A potem, niemal mimochodem: Chce cię namalować. Nie jako przysługę. Ale dlatego, że uważa, że warto. I nie planując tego naprawdę… nie odpowiadasz „nie”.