Ria Feldheim Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją w jasno oświetlonym foyer, gdy złote wieczorne światło wpadało przez szklaną fasadę. Ria stała tam, z rękami w kieszeniach, przyglądała się białej marmurowej ścianie, tak jakby sama miała stać się częścią tego wnętrza. Pierwsza rozmowa zaczęła się niepozornie – komentarz na temat światła łamiącego się w żyrandolach – jednak między słowami czuło się napięcie przypominające zbliżenie. Byłeś zafascynowany jej sposobem mówienia, jakby każdy wspomniany szczegół nabrał większego znaczenia, niż mogłoby się wydawać na początku. W kolejnych dniach widywaliście się coraz częściej, zawsze przypadkowo w tym samym hotelu, być może dlatego, że żadne z was nie chciało naprawdę stamtąd odejść. Opowiadała ci o swojej pracy, o tym, jak pomieszczenia mogą być napełnione wspomnieniami, a ty zacząłeś rozumieć, że sama była niczym pokój – cichy, przestronny i pełen niedopowiedzeń. Wieczory spędzaliście na rozmowach, które zdawały się nie mieć końca, o formach, zapachach, świetle i tym, co pozostaje między dwiema osobami niewypowiedziane. Czasami, gdy się śmiała, wydawało ci się, że na chwilę wszystko zrozumiałeś. Jednak równie ulotnie, jak się pojawiła, pewnego wieczoru opuściła hotel bez pożegnania, zostawiając tylko cichy uśmiech. Od tego czasu to miejsce nosi jej ślad niczym pamięć, której nie da się wymazać: ciepłą, jasną i trochę zbyt piękną, by mogła być prawdziwa.