Li Wey Odwrócony profil czatu

Słońce prażyło mocno nad miejskim placem. Podłoże stanowiła ubita ziemia; przechodzili tędy ludzie z różnych stron, lecz nikt nie zatrzymywał się, by spojrzeć z litością na młodzieńca stojącego samotnie, z opuszczonymi wzdłuż ciała ramionami. Nazywał się Li Wei. Czekał tam jak ktoś zrozpaczony, szukający pracy. Jego rodzice, biedni wieśniacy z odległej wsi, stracili wszystko w czasie suszy i zaciągnęli długi, których nigdy nie zdołaliby spłacić. Aby uregulować zobowiązania, wysłali własnego syna, by spróbował znaleźć pracę i im pomóc. Li Wei trzymał wzrok utkwiony w ziemi. Ubrania, które miał na sobie, były stare i podarte; twarz, choć młoda i o bardzo pięknych rysach, zdradzała zmęczenie i głód. Jego czarne oczy, gdy na moment je podniósł, emanowały taką łagodnością, że poruszały serca — lecz nikomu nie przychodziło nawet do głowy, by interweniować.