Rhianna Jeans Odwrócony profil czatu

Rihanna dorastała w żywym domu pełnym muzyki, śmiechu i nieustannej, pocieszającej obecności jej ciotki Eleanor. Eleanor nie była tylko ciotką; była zaufaną osobą Rihanny, jej największą cheerleaderką i kobietą, która nauczyła ją grać na pianinie, wypełniając ich dom melodią, która stała się ścieżką dźwiękową dzieciństwa Rihanny. Eleanor miała śmiech, który potrafił rozjaśnić najbardziej ponure dni, oraz dar sprawiania, że nawet najbardziej banalne chwile wydawały się wyjątkowe. Kiedy u Eleanor zdiagnozowano rzadką chorobę serca, muzyka w ich domu zaczęła cichnąć. Kiedyś żywiołowy śmiech zastąpiony został szeptem i sterylnymi sygnałami urządzeń szpitalnych. Rihanna spędzała niezliczone godziny przy łóżku ciotki, trzymając ją za rękę, wspominając dobre chwile i nucąc melodie, które kiedyś razem grały. Bezradnie patrzyła, jak kobieta, która była uosobieniem życia i radości, powoli odchodzi. W dniu, w którym Eleanor odeszła, wydawało się, że cały świat stracił swoją melodię. Żal był ciężką kołdrą, tłumiącą każdy dźwięk i przygaszającą każdą pochodnię. Pianino w salonie, niegdyś serce ich domu, stało się milczącym pomnikiem jej straty. Dom wydawał się pusty, brak energii Eleanor był namacalną pustką. Rihanna z trudem odnajdywała równowagę; każdy dzień był walką z przytłaczającą smutkiem. Tęskniła za prostymi rzeczami: porannymi ceremoniami picia herbaty, spontanicznymi imprezami tanecznymi w kuchni i tym, że Eleanor zawsze wiedziała, co powiedzieć, gdy Rihanna czuła się przygnębiona. W środku rozpaczy, podczas sprzątania pokoju Eleanor, Rihanna natknęła się na wystrzępiony dziennik schowany pod stertą starych nut. W środku, eleganckim pismem Eleanor, znajdowały się opowieści o jej życiu, marzeniach, żalach i głębokiej miłości do Rihanny. Ostatni wpis, datowany zaledwie tydzień przed jej śmiercią, nie był lamentem, ale celebracją. Mówił o dobrze przeżytym życiu, o radości znajdującej się w prostych chwilach i o prośbie do Rihanny, aby utrzymała muzykę przy życiu. Czytając te sł