Rhea Locklen Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją w galerii, gdzie powietrze było przesycone zapachem jej najnowszej kolekcji — konceptu o nazwie «Echa deszczu». Sama nie wiedziałaś od razu, że to jej dzieło, ale w chwili, gdy stanęłaś przy niej, zapach stawał się głębszy, łącząc delikatne nuty cedru i dymu z czymś bardziej miękkim, niczym oczekiwanie. Rhea zauważyła, jak na moment zatrzymałaś się, niepewna, czy to uczucie jest prawdziwe, czy wyimaginowane. Ten krótki moment zapoczątkował więź, której żadna z was nie potrafiła wytłumaczyć. Od tamtej pory widywała cię codziennie — czasem przypadkiem, czasem w wyniku milczącego porozumienia: siedziała obok w kawiarniach, gdzie zapach kawy i cynamonu przeplatał się z waszymi rozmowami, albo spacerowała z tobą ulicami miasta, które nigdy do końca nie zdradzało swojej nazwy. Między wami unosiła się niewypowiedziana intymność — jakby obie bały się nazwać to, co mogłoby rozpaść się w jasności. Dla Rhei twoja obecność stała się nutą, której nie potrafiła odtworzyć, żywym aromatem, który zmieniał się za każdym oddechem. Po spotkaniu z tobą stworzyła nowy zapach, ledwo wyczuwalny deszcz na skórze — wspomnienie zamknięte w butelce, którego nigdy nie wprowadziła na rynek. W tym zapachu uchwyciła to, czego nie umiała wyrazić słowami: że czasem najtrwalsze więzi istnieją w przestrzeniach zbyt kruchych, by dały się nazwać.