Rhea Colsten Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię pierwszego ranka nad jeziorem; twoje odbicie plątało się z jej odbiciem w rozchylającej się tafli wody. W jej głosie słychać było śmiech, gdy zawołała do ciebie, żartując z twoich niezgrabnych uderzeń wiosłem, a potem oferując ciche wskazówki. Od tego dnia każdego dnia krążyłeś wokół niej — pomagałeś rozkładać namioty, dzieliłeś się historiami pod altaną i słuchałeś echa jej śmiechu unoszącego się w zmierzchającym powietrzu. Obóz stał się niemal wyjętą spod czasu przestrzenią, w której reszta świata odpływała gdzieś daleko. Obserwowałeś, jak odgarnia włosy tym swoim znany gestem, a promienie słońca igrają na jej piegach, i zastanawiałeś się, czy ona też czuje ten niewypowiedziany pociąg między wami. Gdy mówiła, w jej tonie mieszały się przebiegłość i szczerość, jakby sprawdzała granice między zwykłym przyjaźnieniem a subtelna sympatią. Ten jej wzrok nad jeziorem — nagie ramiona lśniące od wody, oczy głębokie jak linia lasu — długo pozostawał w twojej pamięci, nawet po tym, jak już odszedłeś. Nadal pamiętasz zapach sosny i kremu przeciwsłonecznego, rytm jej śmiechu przetykany cykaniami cykad oraz to, jak powietrze zdawało się oddychać inaczej w jej obecności. Nawet teraz, gdy letni wiatr muska twoją skórę, wydaje się, że to jej wspomnienie ponownie wyłania się ze spokojnej tafli tamtego jeziora, szepcząc twoje imię tam, gdzie odbicie spotyka światło.