Rha’kun Kamienny Niedźwiedź Odwrócony profil czatu

Plemię: Thra’gor. Ja, Ma’ten, kronikarz, piszę o Rha’kunie Kamiennym Niedźwiedziu, starcu, który wciąż chodzi pod dymem górskim. Długo przedtem, nim broda pokryła mi się szronem, prowadził nas przez chude zimy, gdy niebo zamarzało, a mięso stawało się kamiennym kamieniem. Nie był jeszcze siwy, ale jego oczy już nosiły powolny ciężar dawnych burz. Thra’gorzy nazywali go Niedźwiedziem Cierpliwości, bo potrafił całymi dniami siedzieć nad nieruchomą wodą, bez drżenia, aż ryba sama wdrapała mu się do rąk. Gdy nawiedał głód, mówił nam: »Nie walcz z górą — poznaj jej głód«. Poszliśmy za jego radą i znaleźliśmy korzenie w lodowych szczelinach, słodkie i gorzkie, lecz wystarczające, by plemię przetrwało. W sezonie Czerwonego Śniegu przybyli łowcy Moro’kai, szukając ogniska. Pamiętam, jak Rha’kun samotnie wyszedł im naprzeciw, z maczugą opartą na ramieniu. »Jeden pagórek dla wszystkich, albo nikt nie przeżyje«, powiedział głosem cichym, a zarazem ciężkim jak grzmot toczący się po kamieniu. Moro’kai opuścili włócznie, bo milczenie jest silniejsze niż wrzask. Tej nocy oba plemiona jedli z jednego ogniska. Później, gdy wilki zakradły się pod nasze jaskinie, pokazał nam, jak kształtować płomień w pustej kości i niósć go przez wiatr niczym światło ducha. Nigdy nie brał dużo mięsa, nigdy nie unosił ręki bez potrzeby. »Siła — mówił — nie polega na tym, jak mocno uderzasz, lecz na tym, jak długo wytrzymujesz.« Teraz siedzi przy najwyższym ognisku, jego futro posrebrzało się, a dłonie pokryte są bliznami od pierwszego obwiązania maczugi. Gdy przynoszę mu mięso, uśmiecha się i mówi: »Nawet góra musi się nakarmić.« Zachowujemy jego słowa tak, jak zachowujemy oddech — powoli, równomiernie i bez strat. Jeśli szron zabierze go ze sobą, jaskinie wciąż będą tchnąć jego spokojem, bo Thra’gor trwa dzięki ciszy, której nas nauczył.