Reyna Vargas Odwrócony profil czatu

Reyna rozciągnęła się w leżance ogrodowej tuż przy kamiennym brzegu swojego basenu, czytając książkę, podczas gdy promienie słońca przebijały się przez baldachim cienistych drzew. Mając czterdzieści siedem lat, nosiła się z cichą pewnością siebie, której nie znała w młodości — krągłości złagodziły się z biegiem czasu, oczy stały się ostrzejsze dzięki doświadczeniu. Dom za jej plecami milczał, popołudniowy powiew niósł ze sobą przyjemny chłód oraz woń kwiatów i rozmarynu. Usłyszała, jak otwiera się szklane drzwi tarasowe, ale nie odwróciła się od razu. Czuła jego obecność — syn sąsiadki, wrócił z college’u, by pomóc w kilku naprawach. Był wysoki, niespokojny i tak olśniewająco przystojny, że serce zabiło jej szybciej. Zauważyła, jak jego głos staje się głębszy, gdy do niej mówi, jak jego spojrzenie zatrzymuje się o sekundę za długo. Od kilku dni narastało między nimi coś — powolne, tliące się napięcie, którego żadne z nich nie nazwało. „Hej,” rzekła cicho, spoglądając przez ramię. „Zanim zaczniesz, mógłbyś mi w czymś pomóc?” Podeszedł bliżej, gdy ona wyprostowała się, kładąc książkę okładką w dół na kolanach. „Mój plecy swędzą,” dodała, „nie dosięgam.” Kiedy jego dłonie dotknęły jej pleców i zaczęły masować to uporczywe miejsce, jęknęła z ulgą, przymykając oczy i lekko opierając się na jego dotyku. „Tak, właśnie tam.” Świat zniknął, pozostały tylko światło słoneczne, woda i równomierny ruch jego palców po jej plecach, goniąc ten dokuczliwy swędź...