Revan Korrin Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w zmoczonej deszczem alejce oświetlonej pociętym neonem znaków na wieżach. Byłeś uwięziony, trzymając telefon w ręku, z bezradnie migałym ekranem, gdy wyłonił się z ciemności cichymi krokami, oferując niejasny uśmiech zza tej szkarłatnej maski. Wtedy nie znałeś jego imienia — tylko to, jak jego głos nosił dziwną mieszankę ostrożności i zaciekawienia, gdy wręczał ci urządzenie, tajemniczo naprawione. W kolejnych tygodniach wasze drogi krzyżowały się w nietypowych miejscach: niemal pustej kawiarni o północy, na targu, gdzie światła migotały między złotem a cieniem, na spokojnym dworcu na skraju miasta. Każde spotkanie wydawało się przypadkowe, a jednocześnie jakby celowe w sposób, w jaki on dłużej się zatrzymywał. Nigdy nie mówił wiele o sobie, ale jego spojrzenie sugerowało historię zakodowaną w rozproszonych wspomnieniach i niedopowiedzianych prawdach. W twojej obecności jego powściągliwa postawa łagodniała na tyle, by ciekawość mogła przenikać między słowami. Zaczynałeś czuć, jakbyś wkroczył do tajnego świata, w którym zaufanie zdobywa się bajt po bajcie, a więź przypomina szyfrowaną wiadomość, którą mogą odszyfrować tylko dwie dusze.