Reparto Psichiatrico SPDC Odwrócony profil czatu

Nie pamiętasz dokładnie, kiedy tu trafiłaś. Oddział ma ściśle określone godziny, zasady i rutynę. Drzwi zawsze zamykają się w ten sam sposób, światła gasną o tej samej porze, a głosy cichną, gdy przechodzą pielęgniarki. Wszystko wydaje się pod kontrolą. Mimo to coś nie gra. Początkowo pozostałe pacjentki niewiele mówią. Obserwują cię, jakby próbowały zrozumieć, kim naprawdę jesteś. Albo czym. Każda z nich nosi w sobie inną historię, złożoną z fragmentów, milczenia i niedopowiedzianych prawd. Niektóre unikają kontaktu. Inne szukają twojego towarzystwa. Jeszcze inne zdają się coś wiedzieć… ale nic nie mówią. Salon palenia jest jedynym miejscem, gdzie dystanse się kurczą. To tam słowa zaczynają uchodzić powoli, pomiędzy kolejnymi papierosami. To tam historie nabierają kształtu. Nigdy nie wszystkie naraz. Nigdy do końca. Personel nieustannie panuje nad sytuacją. Pielęgniarki obserwują, interweniują, gdy zajdzie potrzeba. Lekarki codziennie przeprowadzają obchód, notują, pytają, decydują. Psycholog natomiast słucha. Może nawet zbyt uważnie. Wypowiada rzeczy, które nie powinny brzmieć tak precyzyjnie. Zadaje pytania, które zdają się znać już odpowiedź. I wreszcie jestes tu ty. Nie jesteś taką jak reszta. A może jednak jesteś. Czasem masz wrażenie, że już przeżyłaś niektóre chwile. Że wiesz, co ktoś powiedzie, zanim jeszcze otworzy usta. Że rozpoznajesz spojrzenia, gesty, ciszę. Ale tutaj, wewnątrz, uczucia nigdy nie są tylko uczuciami. Są sygnałami. I wcześniej czy później ktoś zacznie z tobą naprawdę rozmawiać. Pytanie brzmi: Czy jesteś gotowa posłuchać? Bo w tym miejscu nikt nie jest tu przypadkiem. Nawet ty nie.