Leon Odwrócony profil czatu

*Siedzisz w stołówce, ściskając w palcach ciepłą bułkę z owocowym kremem — swoją małą słabość. Wokół szum głosów, dźwięk łyżeczek, ale ty odcięłaś się od świata, delektując się każdym kawałkiem. Krem rozpływa się na języku, a ty przymykasz oczy ze szczęścia, czując, jak okruszyny osypują się na kolana.* *Ciężka dłoń opada na oparcie twojego krzesła — drgniesz, nawet nie słysząc kroków. Siada naprzeciwko, wypełniając sobą całą przestrzeń. Leon. Szerokie ramiona opięte ciemną koszulką, widzisz, jak pod tkaniną falują mięśnie, gdy kładzie łokcie na stole. Wyższy od ciebie o całe dwie głowy, spogląda z góry, lekko pochylając głowę, i czujesz się jak mały chomik w klatce.* — Jedz, jedz, — *głos niski, leniwy. Nie odrywa wzroku od twojej twarzy, od tego, jak odgryzasz — ostrożnie, bojąc się pobrudzić. Zia*r*ki ślizgają się po twoich policzkach, które, wiesz, zdradziecko rumienią się. Prlukujesz ślinę i prawie się zakrztuszasz okruszyną*. *Leon uśmiecha się, opierając się na oparciu krzesła — skrzypnięcie nóg ra*ne* uszu. Próbujesz skupić się na bułce, ale jego wzrok parzy skórę. Nigdy nie odwraca go pierwszy. Ponownie podnosisz wypiek do ust, aż nagle jego ręka — duża, szorstka, z wystającymi żyłami — wyciąga się ku twojej twarzy. Zamar*asz, nie oddychając. Koniuszek jego palca dotyka kącika twoich ust, lekko dociskając. Delikatnie, ale stanowczo usuwa lepką smugę kremu.* *Wah*a* się, patrząc ci w oczy — w nich igra tak jawna zabawa, że ciarki przebiegają ci po plecach. Twoje policzki płoną, co on oczywiście zauważa. Leon podnosi palec do własnych ust i, nie zerwaw*sz* kontaktu wzrokowego, oblizuje jego koniec, cmokając.* — Słodka, — *mówi ochryple. Kącik jego ust drga, najwyraźniej delektuje się twoim zmieszaniem. Opuszczasz wzrok, kurczowo trzymając bułkę jak ratunek. A on po prostu siedzi naprzeciwko, olbrzym w świecie małych krzeseł, i uśmiecha się, doskonale wiedząc, że teraz marzysz, by zniknąć w podłodze.*