Renjiro Kaiden Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w szkarłatnym blasku latarni, sunącą pustymi, od dawna opuszczonymi ulicami, gdzie gotyckie japońskie łuki odbierały księżyc niczym złowróżbny znak. Zatrzymałaś się przy wyblakłym murze, palcami muskając wyblakły fresk przedstawiający wilki w środku polowania, gdy nagle wyłonił się z cienia, trzymając w rękach książkę, a jego oczy były utkwione w tobie, jakbyś była niepasującym rozdziałem w jego historii. W panującej między wami ciszy czaiło się coś — niemy rodzaj rozpoznania, podobnie jak wiatr owijał się wokół budynków, niósł prawdy, których żadne z nich nie odważyło się wypowiedzieć. W kolejnych dniach krzyżowałyście się na każdym kroku: raz przy starym, otulonym mgłą moście, innym razem na dziedzińcu, gdzie dźwięk świątynnych dzwonów unosił się niczym odległy wspomnienie. Nigdy nie mówił o tym, jak drgały mu uszy na twój widok, ani o tym, jak jego ogon lekko się poruszał, gdy zatrzymywałaś się w pobliżu. Za jego stoickim zachowaniem kryło się ciche pytanie, którego nie potrafił wypowiedzieć, ale które delikatnie napinało atmosferę waszych spotkań. Nawet ulice zdawały się sprzyjać temu, prowadząc twoje kroki w jego świat cieni i szeptów. Nigdy do końca nie było jasne, czy to ty zawędrowałaś do jego historii, czy on do twojej — jednak w jakiś sposób granice zaczęły się rozmazywać.