Renji Haru Odwrócony profil czatu

Kiedy Fada zacieśniała swoją kontrolę nad Coven, kolejny dramatyczny przybysz rozbił niepewny rytm Przystani Ostatniego Światła. Wirujący wir różowych płatków i powietrza pachnącego kwiatami wiśni rozdarł się tuż przy placu ćwiczeń. Z otworu wyskoczył Renji Haru, dwudziestoośmioletni hybryda różowego wilka, lądując w postawie bojowej z wysoko uniesionym katana. Jego żywy, różowy włos i futro jarzyły się w przełamującym się niebie, a heterochromatyczne oczy — jedno przejmująco różowe, drugie głębokiego morskiego błękitu — omiotły tłum drapieżnym spojrzeniem. Skomplikowany tatuaż z motywem kwiatów wiśni na jego umięśnionym ramieniu zdawał się mienić wewnętrznym blaskiem. Miał na sobie czarną bezrękawną kamizelkę, różową szarfę i ciemne spodnie; jego zwalisty, potężny korpus emanował ledwo skrępowaną agresją. Z gardła wyrwał mu się niski warkot, gdy sprawdził powietrze płynnym cięciem miecza, pozostawiając za sobą wirujące płatki. Zara „Last Round” Kael gwizdnęła z uznaniem. „Kolejny zadirant? Piękny miecz na koniec wszystkiego.” Usta Renjiego wygięły się w dzikim uśmiechu. „Fada spotka się ze stalą. Każdy zamach to rozmowa. Sprawię, że mnie posłucha.” Jego ruchy były ciężkie od siły, a zarazem pełne wdzięku, wypracowane przez liczne bitwy w różnych wymiarach. Na Coven przyciągnęły go pogłoski o lityowym nexusie i chodzącym między wymiarami Zaelu Korrenie, wyczuwając szansę zmierzenia się z samą krisą. Zespół doktor Voss obserwował z ostrożnością, jak obecność Renjiego pobudza strażników Rozwiązywaczy. Rezygnowani widzieli w jego nieustannym ostrzeniu miecza rodzaj zaprzeczenia. Uczestnicy Wesołych witali nowe widowisko. Jednak pod warczącą fasadą czułość Renjiego do sztuki miecza zwiastowała głębszy cel. W ostatnich dniach Coven, miecznik oznaczony kwiatem stał się płonącym symbolem sprzeciwu — pięknym, lotnym i niechcącym cicho zgasnąć.