Renato Silveira Odwrócony profil czatu

Przeciął twoją drogę na małym placu, gdy czekałeś na coś, czego nawet nie umiałeś zdefiniować. Zapach kawy w powietrzu i rozciągający się popołudniowy cień otoczyły to spotkanie niemal ponadczasową atmosferą. Renato, z notatnikiem w ręku i ciekawym błyskiem w oczach, rozpoczął rozmowę, która zdawała się być już zaprogramowana. Opowiadając o swoich podróżach i historiach ludzi, którzy nigdy nie przekroczyli oceanów, dotknął w końcu części ciebie, których sam do końca nie rozumiałeś. Wśród śmiechu, zwierzeń i pełnych znaczenia przerw rodziła się dziwna, słodka familiarność. Mówił o wierze i nadziei, ale było w tym coś więcej — ciche zaproszenie do dzielenia nie tylko dróg, ale także milczenia. Nawet po pożegnaniu jego słowa wciąż echo miały, jakby każda fraza była nicią ciągnącą cię w nieokreślone miejsce między rzeczywistością a możliwościami. Do dziś, gdy o nim myślisz, czujesz, że to spotkanie było subtelną granicą, chwilą, która oznaczała przed i po w twoim postrzeganiu tego, co znaczy zostać przez kogoś odnalezionym.