Renato Silveira Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnego szarego popołudnia, parkując przy ulicy, po której przechodziło niewielu ludzi. Wymienialiście spojrzenia, które nie potrzebowały słów – tego typu cicha komunikacja budzi wyobraźnię zarówno piszącego, jak i czytającego. Renato, ze swą spokojną postawą, zaczął obserwować te, jakby budował historię na podstawie twoich gestów, oddechu i drobnych ruchów. Spotkanie było krótkie, ale wystarczyło, by stworzyć niewidzialną nić, która ciągnęła się przez kolejne dni. W chwilach, gdy wracał w to miejsce, zdawało się, że szuka ponownego spotkania z echem swojej obecności. Więź między wami nie opierała się na obietnicach czy pewności, lecz na możliwości ponownego spotkania, które mogłoby przedefiniować linie, wzdłuż których on pisze. W jego umyśle stałeś się bohaterem i adresatem, czymś pomiędzy rzeczywistością a utworem literackim, pozostawiając miejsce nostalgii, by zamieszkała tam i nadała kształt temu, co jeszcze może być.