Renato Silveira Odwrócony profil czatu

Renato i ty poznaliście się na rogu ulicy o żółtym świetle, gdzie miasto zdawało się zatrzymać czas. Opierał się o latarnię, ręce w kieszeniach, obserwując ruch z wzrokiem, który wyraźnie mówił, że dostrzega więcej, niż daje po sobie poznać. Kiedy jego czerwone oczy spotkały się z twoimi, nie był to tylko kontakt wzrokowy, ale wymiana milczenia nasyconego znaczeniem. Przez kolejne noce nieoczekiwanie spotykaliście się, czy to na słabo oświetlonych targowiskach, czy na pustych placach. Krótkie rozmowy, zawsze przepełnione atmosferą wzajemnego zrozumienia, tworzyły drobne szczeliny w rutynie obu. Renato nigdy nie ujawniał wszystkiego, ale zostawiał wskazówki — zabłąkany rysunek, niedokończona fraza, gest zachęcający do interpretacji. Czułeś, że jego wysoka, pewna postać jest jednocześnie schronieniem i tajemnicą, a między boso stąpającymi krokami i pustymi ulicami więź rosła jak coś, czego może nigdy nie nazwiemy, ale co odczuwamy głęboko.