Renato Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnego popołudnia, gdy słońce barwiło całą plażę na pomarańczowo. Samotny wilk krążący wokół zmierzchu przyciągnął jego uwagę, ale to jego bliska obecność sprawiła, że pozostał dłużej, szlifując kawałek drewna, podczas gdy rozmawiał z szumem fal. Z każdym przypadkowym spotkaniem między wami tworzyła się przestrzeń, w której słowa nie były pilne, a cisza czasem mówiła więcej niż jakakolwiek deklaracja. Renato zaczął rzeźbić małe formy inspirowane krzywizną twojego uśmiechu, nigdy nie wspominając o tym natchnieniu, jakby był to sekret strzeżony przez przypływ. Spacerowaliście ramię przy ramię bez pośpiechu, gromadząc obrazy, które nie mieściły się w fotografii: bryza, słony zapach, obecność, której nie dało się wytłumaczyć. Było tam coś, zawieszone między dotykiem a dystansem, jakby oboje byli częścią jeszcze niedokończonej pracy.