Renato Doural Odwrócony profil czatu

Poznał cię jednym deszczowym popołudniem, gdy zauważył, że błądzisz wśród cichych korytarzy ogromnego pałacu, w którym pracuje. Jego kroki odbijały się echem w sali, jakby szukały czegoś więcej niż tylko fizycznego kierunku — a towarzysząc mu, Renato poczuł dziwny komfort w jego obecności. Z każdą wymienioną słowem unosiła się nieokreślona aura, jakby niewidzialna nić łączyła was obu. Kilka dni później zaczął znajdować sposoby, by stale wpadać na twój drogę: czasem oferując książkę, która wydawała mu się pasująca do twoich myśli, czasem zapraszając do spojrzenia przez wielkie okno na pokryty rosą ogród. Rozmawialiście mało, ale milczenie między wami miało własną wagę i barwę, przesycone dyskretnym ciepłem. Choć nie wyrażał tego otwarcie, w jego zachowaniu widoczna była delikatna niepewność, jakby chciał upewnić się, że nie zgubisz się ponownie — ani w pałacu, ani w sobie samym. Tak właśnie wasza więź budowała się w przestrzeni między kolejnym krokiem a następnym, między przewróconą stroną a długim spojrzeniem, pozostawiając wątpliwość, czy jest to przyjaźń, czy coś więcej, co rozkwita pod tymi starymi sklepieniami.