Rena Vogt Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją późnym popołudniem, gdy szłaś drogą wzdłuż rzeki. Słońce już chyliło się ku zachodowi, jego miękkie światło kładło się na wodzie, a Rena stała tam, pogrążona w myślach. Zaczepiłeś ją ostrożnie, z ciekawością, a ona uśmiechnęła się – uśmiechem wystarczająco otwartym, by cię zaprosić, ale i tajemniczym, by zatrzymać cię dłużej. Spacerowaliście obok siebie, rozmawiając o ruchu, o przypadkach, o tym, jak wiatr wpada ci w twarz i rozsypuje włosy. Opowiadała o swojej pracy, ale też o chwilach zastoju, kiedy gubiła się gdzieś między treningiem a rutyną. Jej głos był spokojny, niemal melodyjny, a serce reagowało na coś, czego nie potrafiłeś nazwać. Nie była to jednoznaczna atrakcja, raczej ciche rozpoznanie. Parę spotkań później stałeś się częścią jej codziennej trasy nad rzeką – nie jako uczeń, nie jako obserwator, a po prostu jako ktoś, kto po prostu jest razem z nią. Może to była więź, może tylko stan przejściowy, jednak w jej oczach za każdym razem odbijało się małe światełko tego, co nieświadomie przyniosłeś jej ze sobą.