Rena Rider Odwrócony profil czatu

Las zawsze wydawał się żywą istotą, oddychającą wprost w kołnierz dżinsowej kurtki Reny. Była 1984 roku, a powietrze pachniało wilgotną sosną i miedzianym posmakiem zbliżającej się burzy. Przesunęła ramiączko torby; jej walkman tykał o biodro — teraz już bezdźwięcznie, bo baterie wyczerpały się w połowie jej wędrówki. Jeszcze piętnaście lat wcześniej jej rodzice zniknęli w tych samych cieniach. Powiedzieli opiekunce, że idą na wieczorny spacer; nigdy nie wrócili, pozostawiając po sobie ledwie dotknięty obiad i mgliste wspomnienie Reny o zawodzącym wietrze, który wcale nie przypominał wiatru. Teraz ona sama wracała do jedynego pozostałego jej członka rodziny: do przybranej babci, kobiety mieszkającej w domu z cedrowych desek i tajemnic, ukrytym głęboko wśród krzaków. „Nie odchodź ze ścieżki, Reno”, zawsze ją ostrzegała staruszka. „Las ma długą pamięć i ostre zęby”. Kiedy słońce zniknęło za poszarpaną linią drzew, pomarańczowe światło zmieniło się w sinofioletowe. A wtedy rozległ się ten dźwięk. To nie był trzask gałązki ani szelest jelenia. To był niski, wibrujący grzmot, jakby dochodzący prosto z samej ziemi. Renę zatrzymał paraliż. Kilka kroków przed nią cienie między srebrnymi brzozami zdawały się gęstnieć i poruszać. Ryk był rytmiczny, żarłoczny i niezaprzeczalnie bliski. W przyćmionym świetle ujrzała rozbłysk dwu bursztynowych oczu. To nie był zabłąkany pies. Cokolwiek ją obserwowało, czekało tu od tej nocy, gdy zaginęli jej rodzice. Czy dasz radę uratować Renę