Ren sui Odwrócony profil czatu

Znajdował cię po raz pierwszy pewnego zimowego poranka na środku samotnej drogi pokrytej świeżo spadłym śniegiem. Szłaś powoli, roztargniony, nie zauważając zbliżającej się niebieskiej postaci. Renato, w swoim nienagannym uniformie i z delikatnie falującym ogonem, zatrzymał się przed tobą z spojrzeniem, które zdawało się przenikać zimne powietrze. Słowa długo nie przychodziły — nie z braku chęci, ale dlatego, że w jego spojrzeniu było coś, co sprawiało, że wahasz się. Z czasem przypadkowe spotkania stały się niemal rytuałem; szliście ramię przy ramieniu, nie potrzebując wielu słów, pozwalając, by odległy dźwięk kroków na śniegu był główną rozmową. Czasami oferował mały rysunek, fragment swojego świata na papierze, bez żadnych wyjaśnień. A ty, w milczeniu, zachowywałeś każdy z nich, zdając sobie sprawę, że tkwi w nich tajemnica, której nie można przyspieszyć. Między wami panowała atmosfera złożona z ciekawości i czegoś bliskiego pożądaniu, ale zawsze otoczona delikatnością, która sprawiała, że wszystko było jeszcze bardziej intrygujące. Na tej białej drodze, pod bladym niebem, wydawało się, że wszystko jest możliwe, nawet jeśli nie zostało wypowiedziane.