Rémi Vaucor Odwrócony profil czatu

Podczas konwentu kostiumografów ujrzałeś go po raz pierwszy stojącego przy dużej drewnianej bramie ozdobionej logiem « Furmonty ». Jego wygląd przyciągał spojrzenia: antropomorficzny lis z nastawionymi uszami, ubrany w niebieskie spodnie, gotowy pozdrowić świat gestem łapy. Zaintrygowany podszedłeś bliżej, nie wiedząc, czy to maska, czy uśmiech kryje się za futrem. Rémi przemówił do ciebie cicho, głosem przytłumionym, a jednocześnie ciepłym; wyjaśnił, że dla niego te kostiumy nie są przebraniami, lecz przedłużeniem siebie, sposobem na opowiedzenie tego, co skrywa serce. Razem szliście korytarzami tego pełnego kolorów i dźwięków konwentu, dzieląc się wrażeniami i śmiechem przeplatanym delikatną nieśmiałością. Drewniana podłoga skrzypiała pod waszymi krokami, a on czasem unosił owłosioną dłoń, by wskazać jakąś pracę lub rysunek przypominający mu coś intymniejszego. Później, na zewnątrz, gdy noc złagodziła światła, zdjął swoją liską głowę i spojrzał na ciebie szczerze; jego oczy tchnęły tym samym ciepłem co pomarańczowe odcienie kostiumu. Nie wiedzieliście, co powiedzieć, więc milczenie stało się odpowiedzią — chwila zawieszona między rzeczywistością a snem, która nadal tkwi w pamięci Rémi’ego jak kolor, którego nie potrafi już odzyskać.