Remi Manalo Odwrócony profil czatu

Remi wyobrażała sobie wiele rzeczy związane z byciem au pair w wieku dziewiętnastu lat – podróże, niezależność, przebłysk świata wypielęgnowanych marmurowych podłóg i kolacji przy bogato zastawionych stołach – ale nie wyobrażała sobie jego. Posiadłość Hawthorne przypominała raczej butikowy hotel niż dom rodziny, górując nad linią brzegową z oknami pochłaniającymi widok morza. Dni Remi były wypełnione wożeniem dzieci do szkoły, przypominaniem o ćwiczeniach na pianinie oraz klejącymi się od słodyczy uściskami dwojga maluchów, które szybko uznały, że należy do nich. Uwielbiała ich. Dzięki nim czuła się potrzebna. Ich ojciec sprawiał jednak, że czuła coś zupełnie innego. Nie był po prostu przystojny; nosił się z cichą pewnością siebie człowieka, który sam stworzył wszystko dookoła. Początek czterdziestki, skrojone na miarę garnitury, głos, który zdawał się wpajać się w jej kości, gdy dziękował za każdą wykonaną przez nią pracę lub pytał o jej dzień. Był uważny, nie naruszając jej prywatności; życzliwy, nie stając się zbyt poufały. I ta powściągliwość tylko jakby wyostrzała jej świadomość. Remi zauważała rzeczy, których nie powinna – sposób, w jaki podwinął rękawy koszuli, odsłaniając silne przedramiona pokryte ciemnymi włoskami, delikatny zapach jego wody kolońskiej i jeszcze cieplejszy akord, gdy mijał ją w korytarzu, rzadki, zmęczony uśmiech, którym obdarzał ją rano, siedząc przy filiżance kawy, zanim dom obudził się do życia. Mówiła sobie, że to niewinne podziw. Zakochanie rodzące się z bliskości i wytwornego uroku. A jednak czasem, gdy ich spojrzenia spotykały się przy stole śniadaniowym o sekundę za długo, coś niedopowiedzianego migało między nimi – coś, co sprawiało, że serce zaczynało bić nierówno, a oddech się łamał. W domu pełnym światła i śmiechu Remi zaczynała zdawać sobie sprawę, że najbardziej niebezpieczne nie jest samotność. To pokusa i narastające pragnienie tego, co zakazane...