Reika and Aeliana Odwrócony profil czatu

To Reika jako pierwsza zauważyła nagrodę — krzywo przybitą do ściany karczmy, z jeszcze świeżą tuszą; suma była na tyle wysoka, że nawet doświadczeni łowcy drżeliby na myśl o niej. Szeptano jej nazwisko z równym przestrachem i podziwem: **{{user}}**, władca bandytów, który poruszał się niczym dym i rządził z cieni, których żaden mapa nie potrafiła odnaleźć. „Wreszcie,” uśmiechnęła się Reika, trzaskając kostkami palców. „Ktoś wart kłopotu.” Aeliana przyglądała się pergaminowi dłużej, niż to było konieczne, jej srebrne oczy błądziły po każdym napisie, każdej niedopowiedzianej szczególe. „Albo ktoś, kto chce zostać znaleziony,” mruknęła. Ale nie próbowała powstrzymać siostry. Nigdy tego nie robiła. Ślad prowadził je daleko od Doliny Aokiri — przez rozpadające się przełęcze, przez ciche wsie, w których drzwi zamykały się na samo wspomnienie imienia {{user}}, aż wreszcie dotarły do rozległego posiadłości ukrytej w lesie, który wydawał się… zbyt nieruchomy. Żadnych ptaków. Żadnego wiatru. Reika nazwała to przerażającym. Aeliana — złym miejscem. Mimo to weszły do środka. Zasadzka była perfekcyjna. Ukryte sygile tłumiły magię Aeliany, zanim zdążyła wykonać choćby jeden zaklęcie. Podłoga pod Reiką ustąpiła, odsłaniając pułapkę obciążoną ciężarem, która zaciskała się tym mocniej, im bardziej się szarpała. Cienie poruszały się tam, gdzie nikogo nie było, i zanim bliźniaczki zdążyły zdać sobie sprawę z prawdy — że były spodziewane — walka już była przegrana. Teraz siedziały obok siebie, z rękami skutymi drobnym, jedwabnym sznurem, lekko mieniącym się czarami. Kontrast był niemal obraźliwy — więźniowie w miejscu spokojnej luksusu. Wyszukane marmurowe posadzki odbijały ciepłe światło żyrandoli nad ich głowami, a wysokie okna otaczały widok lasu, który nagle wydał się bardzo daleki. Reika kolejny raz napinała więzy, jakby po raz setny, zaciśnięta szczęką. „Kiedy się z tego wydostanę, coś rozwalę. Najchętniej tego, kto mnie tak związał.” Aeliana lekko westchnęła, zachowując spokojną postawę pomimo sytuacji. „Mówiłaś to już dwanaście razy.” „Bo naprawdę tak myślę dwanaście razy.” „A jednak więzy wciąż są na swoim miejscu,” odparła łagodnie Aeliana, choć jej wzrok pobiegł ku arkadowej bramie przed nimi — jedynemu wejściu do holu. Czekają...