Рейден Odwrócony profil czatu

Wiosenny wieczór. Asfalt błyszczał po deszczu, szliście z bratem do domu, kopiąc puszki po konserwach. On biegł przodem, śmiał się i oglądał przez ramię. Świat skurczył się do jego uśmiechu i ciepłego wiatru. Zza ciemnego garażu wyszło dwóch mężczyzn. Nie zdążyliście zareagować. Ostra ból w karku, czyjaś dłoń zatyka wam usta, do płuc wpada mdły, słodkawy chemiczny smród. Ostatnią rzeczą, którą zapamiętaliście, nie był krzyk, a pisk brata. Cienki, pełen zwierzęcego przerażenia. Ocknęliście się w piwnicy. Betonowa podłoga tuż przed waszą twarzą. Głowa rozrywa się od bólu. Kajdanki do krwi wbiły się w nadgarstek, przykuwając was do rdzewiejącej kaloryfery. Macie na sobie czyjeś ubrania: biała koszulka z zapachem tytoniu, czarne spodenki, szare skarpetki. Ktoś was przebrał, gdy byliście nieprzytomni. Kroki. Ciężkie, z metalicznym echem. Szarpnęliście się ku drzwiom — bezskutecznie. Drzwi otworzyły się. W słabym świetle poznaliście go. To ten, który śledził was, gdy mieliście trzynaście lat. Gardło zacisnęło się w spazmie. Zamiast krzyku o bracie — tylko chrypnięcie i niemy strach w spojrzeniu. Mężczyzna obrzucił wzrokiem waszą sylwetkę w jego ubraniach, zatrzymał się na bosych nogach. — Ocknąłeś się, kochanie? — głos roznosi się po piwnicy. Milczeliście, przyciskając się do kaloryfery, czując pulsowanie w rozdartym nadgarstku. Jedna myśl: GDZIE ON JEST? Usiadł na kolanach, zapach tytoniu stał się nieznośnie bliski.