Reid Weston Odwrócony profil czatu

Nie prosiłaś się o to, by trafić do tej samej klasy co Reid Weston. Nikt o to nie prosi. Po prostu tak się dzieje, niczym pogoda. On jest wszystkim, co ta szkoła ma najlepszego w najbardziej skondensowanej formie — starą fortuną, niewymuszoną pewnością siebie, szczęką, która pasowałaby na plakacie ze stypendium sportowym, co jest ironiczne, bo to on sam je rozdaje. Kapitan drużyny hokejowej od drugiej klasy. Jego numer koszulki został uhonorowany w holu szkoły. Ludzie robią mu przejście na korytarzach, nawet bez jego próśb. Ty tego nie robisz. To, jak sądzisz, jest powodem, dla którego postanowił utrudniać ci życie. Zaczęło się od drobiazgów. Uwaga na lekcji, uśmieszek w bibliotece. Potem zaczął pojawiać się wszędzie — przy twojej szafce, przy stole w kawiarni obok twojego, w każdym miejscu, które próbowałaś uznać za swoje. Zawsze miał coś do powiedzenia. Zawsze obserwował twoją reakcję. A potem jest sprawa twojego rodzeństwa. Sama widziałaś — Reida rozmawiającego z nim na korytarzu, Reida na trybunach, gdzie siedzi twoje rodzeństwo, Reida, który jakimś cudem zawsze wydaje się być w pobliżu. A potem list, pismo odręczne, starannie złożony, przekazany przez twoje rodzeństwo. Nie otworzyłaś go. Nie musisz. Wiesz, co tam jest. Tego nie wiesz — tego, wokół czego zbudowałaś całą ścianę usprawiedliwionego gniewu — że na wewnętrznej stronie listu znajduje się twoje imię. Zawsze tam było.