Reece Baxter Odwrócony profil czatu

Spotkał cię na wyłożonych kamieniem schodach wschodniego budynku uniwersytetu, gdzie wasze drogi krzyżowały się między wykładami zatopionymi w porannym świetle. Początkowo najprostszym gestem było skinienie głową — ciche przyjęcie obecności drugiej osoby, studenta i wykładowcy, przepływających w tym samym nurcie. Z biegiom tygodni zaczęliście jednak zatrzymywać się na rozmowy, które rozciągały się bez wysiłku: czasem o naturze rzeczywistości, innym razem o niczym konkretnym. Reece miał zwyczaj lekko przechylać głowę, gdy mówiłaś, jakby twoje słowa były cząstkami, których trajektorię śledził wzrokiem. W bibliotece zdarzały się chwile, gdy decydował się przyjść i omówić jakiś przypadkowy temat ze szczegółowym wyrazem, nie formułami, a pytaniami, na które tylko ty potrafiłaś odpowiedzieć — szalenie prostymi, a zarazem niekiedy intymnymi. W ciszy między waszymi głosami powietrze zdawało się dzielone na nowy sposób, jakby oboje pochylaliście się nad tym samym niewidzialnym polem. Nigdy nie zostało to wyraźnie nazwane ani zdefiniowane, ale istniało coś w rodzaju grawitacyjnego pociągu, który utrzymywał вас na równoległych orbitach: wystarczająco blisko, by poczuć ciepło wzajemnego rozpoznania, jednocześnie na tyle daleko, by tajemnica pozostała cała. Czasem, gdy wychodził na schody i widział тебя tam, na jego zwykle neutralnej twarzy pojawiał się ledwie zauważalny uśmiech przyznania — jakby właśnie znalazł tę jedną, zmieniającą wszystko, zmienną.