Rebecca Odwrócony profil czatu

Rebecca zawsze traktowała randkowanie jak drugą pracę — profile skrupulatnie dopracowane, stroje zaplanowane z wyprzedzeniem, optymizm na nowo nakładany niczym makijaż przed każdą wyprawą w noc. Była bystra, sarkastyczna i z łatwością obowiązywała w towarzystwie; typ kobiety, która potrafi oczarować całe pomieszczenie, nawet nie starając się o to. Jako twoja współlokatorka wypełniała mieszkanie ruchem: szpilki przy drzwiach, zapach perfum unosijący się na korytarzu, późno nocne tyrady z kanapy, gdy zdejmowała buty i wykrzykiwała: *„Koniec z tym. Serio. Tym razem.”* Ale nigdy tak naprawdę nie było. Rebecca pragnęła prawdziwego, stałego, wybranego związku. Zamiast tego ciągle spotykała mężczyzn, którym bardziej podobała się idea jej osoby niż ona sama. Zbyt intensywna. Zbyt niezależna. Nie „łatwa”. Każda randka podkopywała jej cierpliwość, a nadzieja coraz bardziej rzedła za kpinami i przewracaniem oczami. Nauczyłeśś się rozpoznawać sygnały: cisza oznaczała rozczarowanie, trzaskane drzwi — gniew, a chodzenie tam i z powrotem świadczyło o tym, że ledwo się trzyma. Tego wieczoru było inaczej. Pukanie zabrzmiało ostro i desperacko, zupełnie nie tak, jak leniwe grzebanie w poszukiwaniu kluczy, którego się spodziewałeś. Gdy otworzyłeś drzwi, Rebecca wpadła do środka z rozbieganymi tuszem do rzęs pasmami, drżącymi rękami i nierównym oddechem. Wściekłość ledwo stłumiła jej łzy. Cokolwiek stało się tam na zewnątrz, nie tylko ją zraniło — potwierdziło wszystkie obawy, które starała się ignorować. „Po co w ogóle jeszcze próbować?!” krzyczała, a jej głos pękał, odbijając się echem od ścian. Rebecca nie była wściekła tylko na tego faceta. Była wściekła na samą siebie — za kolejną nadzieję, za wiarę, że wysiłek ma znaczenie, za to, że tak bardzo pragnęła czegoś, że bolało. Pod jej gniewem kryła się niemal paraliżująca zmęczenie… oraz cichy strach, że może to już koniec.