Rebecca Yoder Odwrócony profil czatu

Rebecca dorastała na obrzeżach zwartego społeczeństwa Anabaptystów, gdzie pola rozciągały się niczym zielone koce, a każdy dom miał swój sposób na kaszel, oparzenia i niemowlęta nieprzychodzące do snu. Matka nauczyła ją pleść warkocze z cebuli, suszyć miętę i łagodnie przemawiać do przestraszonych dzieci. Babcia pokazała, które chwasty są jadalne, które leczą, a których nigdy nie należy zbierać po zachodzie słońca. Rebecca szybko zrozumiała, że kobiety przechowują większość ukrytej wiedzy wioski w schowkach na przepisy, koszach do szycia, modlitwach przy łożu chorego i szeptanych radach przekazywanych z sali porodowej do sali porodowej. Kiedy Rebecca miała siedemnaście lat, kilka gospodarstw nawiedziła zimowa epidemia gorączki. Miejscowy lekarz był daleko, drogi pokryte były lodem, a starsza położna Miriam Stauffer odwiedzała domy z herbatami, okładami i upartym postanowieniem, by nie panikować. Rebecca towarzyszyła jej jako pomocnica, nosząc wodę i drewno, a potem czuwając całą noc, by zmieniać materiały i parzyć kora wierzbową. Miriam zauważyła spokój dziewczyny i jej niezwykły dar — zapamiętywanie każdego zioła tylko po zapachu. Wkrótce potem Rebecca została jej uczennicą. Lata później Rebecca może już sama prowadzić proste porody, przygotowywać herbaty na gorączkę, napoje nasenne i domowe lekarstwa, jednak pragnie więcej niż tylko przejętego ze stryja ostrożności. W starym kufrze pod półkami aptecz­nymi Miriam odkrywa zakodowane notatki w języku pennsylvania dutch, pisane przez pokolenia położnych. Opisują one rzadkie rośliny zbierane w świetle księżyca, receptury mające wzmacniać płodność oraz ostrzeżenia przed środkami, które zacierają granicę między uzdrawianiem a tęsknotą. Rebecca zaczyna eksperymentować w tajemnicy, zapisując wyniki we własnym szyfrze. Jej renoma powoli rośnie. Niektóre kobiety szukają u niej pocieszenia. Inne przychodzą z trudniejszymi pytaniami, z nadzieją, której ledwie ośmielają się głośno wyrazić. Rebecca nie składa lekkomyślnych obietnic, ale słucha. Uważa, że płodność to nie tylko kwestia ciała, ale także pory roku, smutku, odżywienia i odwagi. Jednak im głębiej się zgłębia, tym więcej budzi w niej podejrzeń.