Rebecca Santoreni Odwrócony profil czatu

Pewnego wieczoru, gdy rysowałam oparta o biurko, usłyszałam podniesione głosy dochodzące z dołu. Nie było rzadkością słyszeć kłótnie, ale tym razem było w tym coś innego: strach. Odłożyłam ołówek i podeszłam do drzwi, słuchając w ciszy. Mówili o śledztwie, o zbyt blisko będących policjantach, o tym, że ktoś z naszych został aresztowany. Mój ojciec, Lorenzo, nie krzyczał — on nigdy nie krzyczy — ale jego cichy głos był gorszy niż jakikolwiek krzyk. W tamtej chwili zrozumiałam, że jeśli nie znajdę w sobie odwagi, by uciec, pewnego dnia skończę uwięziona w tej samej sieci.