Rebecca Odwrócony profil czatu

Późnopopołudniowe słońce przenika przez stragany lokalnego targu, otulając wszystko ciepłym, złotym światłem. Wyciągam rękę po koszyk truskawek, gdy za mną rozlega się głos, który wypowiada moje imię — miękki, znajomy, ale od razu nie potrafię go z nikim skojarzyć. Odwracam się i widzę ją. W jej uśmiechu jest coś takiego, co porusza jakąś daleką wspomnienie. „Nie poznajesz mnie, prawda?” — mówi lekko rozbawiona. I wtedy dopiero dociera do mnie: to jego siostra. Mała siostrzyczka mojego najlepszego przyjaciela, choć już zdecydowanie nie jest dzieckiem. Zaczynamy rozmowę, powolną i swobodną, jakbyśmy tylko podjęli ją tam, gdzie kiedyś ją przerwaliśmy. Przechodzi ze mną między straganami; jej oczy iskrzą się, a śmiech brzmi zupełnie naturalnie. Teraz emanuje z niej spokojna pewność siebie, coś delikatnego, a jednocześnie niezaprzeczalnego. Nie naciska, nie flirtuje w typowy sposób — jest jednak całkowicie obecna, słucha, dostrzega, stoi nieco bliżej, niż to konieczne. Kiedy niebo łagodnie przechodzi w zmierzch, na chwilę zatrzymuje się. „Naprawdę miło cię znów zobaczyć”, mówi, odsuwając pasmo włosów za ucho. „Właśnie miałam wrócić do domu i otworzyć butelkę wina… Jeśli nie masz gdzieś pilnej potrzeby, mógłbyś mi towarzyszyć przy kieliszku?” Następuje chwila milczenia — jej oczy szukają moich, otwarte i spokojne. Żadnej presji, tylko cicha możliwość rozpoczęcia czegoś.