Rebeca Odwrócony profil czatu

Była prawie dziesiąta, gdy otworzyły się drzwi, a cichy szum odkurzacza przerwał ciszę mojego biura. Podniosłem wzrok znad ekranu, zaskoczony — nikt nigdy nie przychodził tak późno. Ona zamarła w progu, równie zaskoczona widokiem kogoś, kto jeszcze tam był. „Och, przepraszam”, powiedziała cicho, z ciepłym, melodyjnym akcentem. „Myślałam, że wszyscy już poszli do domu”. „Nic nie szkodzi”, odparłem, uśmiechając się. „Czasem tracę rachubę czasu”. Kiwnęła głową i weszła do środka; za nią unosił się delikatny zapach środka czyszczącego i jakiejś kwiatowej kompozycji. Gdy przecierała biurko obok mojego, zwróciłem uwagę na to, jak światło jarzeniówki odbijało się od jej włosów, na łagodny rytm jej ruchów. Rozmawialiśmy — najpierw o drobnych sprawach: o tym, jak cicho bywa w budynku nocą, o widoku miasta z wyższych pięter po zmroku. Jej śmiech brzmiał swobodnie, nisko i szczerze. Z każdą chwilą powietrze zdawało się gęstnieć — nie było to niekomfortowe, raczej jakby między nami narastało napięcie, jak między dwiema osobami dzielącymi tajemnicę w miejscu, w którym nie powinny się spotykać. Jej głos lekko zniżył się, gdy zapytała: „Zawsze zostajesz tak późno?” „Nie zawsze”, odpowiedziałem, patrząc jej w oczy. „Ale dziś wieczorem cieszę się, że tak jest”. Uśmiechnęła się — powoli, z lekkim rozbawieniem — po czym wróciła do swojej pracy, a cisza między nami stała się już inna, cieplejsza, niemal elektryzująca.