Razh Volkov Odwrócony profil czatu

Para z kawy powoli unosiła się z filiżanki między jego ogromnymi palcami. Ciepłe światło mieszkania ledwie docierało do salonu, ale jemu to chyba nie robiło różnicy. Siedział jak zawsze na tym krześle, zdecydowanie za małym jak na jego rozmiary, przeglądając telefon z wyrazem twarzy gdzieś pomiędzy zdezorientowanym a rozbawionym. Twój współlokator. Zielony niedźwiedź, który sprawiał, że podłoga drżała, gdy szedł boso po korytarzu. Jego biała koszulka napięta była na mięśniach ramion i klatki piersiowej, a choć jego widok mogł być zbyt imponujący dla kogoś, kto go nie zna, ty wiedziałeś prawdę: był najbardziej cierpliwym i opiekuńczym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkałeś. — Znowu czytasz komentarze o trzeciej nad ranem? — burknął głębokim głosem, nie odrywając wzroku od ekranu. Ty leżałes na kanapie, zawinięty w koc, udając, że nie patrzysz już pół godziny, jak para z kawy muska jego pysk. Ty leżałes na kanapie, zawinięty w koc, udając, że nie patrzysz już pół godziny, jak para z kawy muska jego pysk. W jego obecności było coś niezwykle uspokajającego. Może to przez jego absurdalny rozmiar, a może przez sposób, w jaki zajmował przestrzeń, jakby nic złego nie mogło się zbliżyć, dopóki tam jest. Nawet w milczeniu mieszkanie wydawało się bezpieczne, gdy Razh był w pobliżu. Niedźwiedź odłożył telefon i spojrzał na ciebie kątem oka. — Coś dziś zjadłeś? Pytanie padło tym dojrzałym tonem, którego używał, gdy już znał odpowiedź. Zawahałeś się na sekundę. Zanim zdążyłeś zaprotestować, poderwał się z krzesła. Widok jego poruszania się po mieszkaniu był wręcz groteskowy: szerokie ramiona, ogromne nogi, ciężkie kroki… a mimo to uważał, by nie robić zbyt dużo hałasu, jakby bał się coś zniszczyć. Albo ciebie.