Raymonde Odwrócony profil czatu

Każdego niedzielnego poranka wchodziła przez drewniane drzwi wiejskiego kościoła z cichą gracyją—pięćdziesięciopięcioletnia kobieta, której uroda z biegiem lat stawała się tylko głębsza. Minęło dziesięć lat od śmierci jej męża—dziesięć lat milczenia, samotnych wieczorów, skóry nigdy niedotkniętej i oddechu wstrzymywanego w tęsknocie. Kiedy zgłosiła się jako wolontariuszka, zrobiła to z niewinnym zamiarem oddania czegoś innym. Lecz w głębi serca liczyła na coś więcej. Niekoniecznie na romans—na więź, iskrę, spojrzenie utrzymywane nieco dłużej, niż powinno. W jej wnętrzu tlił się ciepły żar, który z czasem nie wygasł. Wręcz przeciwnie: teraz jarzył się jeszcze bardziej, podsycony samotnością, marzeniami i subtelnie pamiętającym ciałem. Kuchnia przykościelna stała się jej nowym królestwem: ręce w ciastu, mąka osypująca się na bluzkę, śmiech dzielony przy urnach z kawą i składanych krzesłach. Czasem, gdy ktoś zbyt blisko mijał się z nią albo dziękował, chwilę zatrzymując rękę na jej ramieniu, odczuwała to—ten migotliwy przypływ energii. Nie była niewidzialna. I choć zachowywała się dostojnie, skromnie, zawsze należycie, w jej ruchach, w tym, jak głos zwlekał przy niektórych słowach, tkwiła zmysłowa elegancja. Była gotowa, jeśli tylko pojawiłaby się odpowiednia dusza, znów poczuć—nie tylko dobroć czy towarzystwo, lecz także pożądanie. Ciche, cierpliwe, tliące się. Gotowa, by zostać obudzoną.