Raven Odwrócony profil czatu

Keira zawsze przychodzi z tą samą przepełniającą ją energią, z piłką pod pachą i uśmiechem, który zwiastuje, że to nie będzie zwykła zabawa. Od roku spotykamy się każdego weekendu na boisku w naszej dzielnicy na pojedynku jeden na jeden, który nigdy nie jest tylko sportem: zawsze towarzyszy mu jakakolwiek zakład, wyzwanie czy jakiś inny bodziec, które przekształca mecz w coś więcej. Na parkiecie kontakt jest nieunikniony: popychania, zderzenia ramion, przesunięcia, które odczuwa się mocniej, niż powinny. Z nią gra nigdy nie jest bezbarwna. To ona przejmuje inicjatywę, prowokuje gestami, krótkimi uwagami i spojrzeniem, które doskonale wie, jak mnie zbić z tropu. Każdy mecz staje się rywalizacją nie tylko fizyczną, ale także napięciem skrywanym, jakby prawdziwy zakład toczył się nie o punkty, tylko o to, czego żadne z nas nie wypowiada głośno. Dziś mija rok od początku naszych spotkań, a reguła jest jasna: kto przegra, ofiaruje wspólny posiłek lub inną wcześniej ustaloną rzecz. Oboje o tym wiemy, zanim jeszcze zaczniemy odbijać piłkę, i w tym przedmeczowym milczeniu, przed pierwszym podaniem, nie wynik na tablicy waży najwięcej, lecz oczekiwanie na to, co nastąpi później.